-:چه روزهای..ست ، این روزها !

نمیدونم چجوری وصفشون کنم...

دلم نمیاد پا روی برگهای زرد و خشکیده ای که کمر خم کردنو روی زمین افتادن،بزارم!

وقتی هواسم نیستو لهشون میکنم ، صدای خش خشه یه برگه پاییزی دلمو ریش ریش میکنه...

ای بابااا! بیخیال...یه آدم اینقدر حسساسس!

-:الحمدلله! روز به روز چشمام ضعیفتر میشه... با عینک نزدن هم بدتر شدن

خوشحالم که همه ی صورتکهای عبوری روزمره ام ، مثل تصویر یه سراب تو یه بیابونه داغه داغه شده...محو و غریبه...عجب عالمیست این نابینایی!

-: یا حواس من آب روغن قاطی کرده...یا دیگران تنظیم نیستن!

-: به به! خانوم! یه هفت هشت سالی میشه ندیدمت! کجایی؟؟

" خانوم مهندس دیگه؟"

و من بی سو سامان! و من سرگردان!

-:بس که گفتم "ای کاش"،دلم...

دلم چی؟

دلم پوسید؟

دلم پیر شد؟

دلم ترکید؟

دلم پوکید(معنیه دقیقشو نمیدونم)؟

دلم...

شراب ِ تلخ می خواهم که مرد افکن بود زورش

که تا یک دم بیاسایم

                            ز نیا و شر و شورش

سماط ِ دهر ِ دون پرور ندارد شهد آسایش

مذاق حرص و آز ، 

                      ای دل

                                 بشو از تلخ و از شورش

.................................................

وقتی به طوس جا به کنار تو میکنم

احساس وصل حق ز جوار تو میکنم

در بین خلق از همه با آبروترم

چون کسب آبرو ز غبار تو میکنم

یک حج به نامه ی عملم ثبت میشود

با هر قدم که رو به دیار تو میکنم

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

 بگو تا نامه بر باشم

ز بام خود هوایم کن

برای یک سفر امشب

دعایم کن

دعایم کن

که تا کرب و بلا پر گیرم و بوسم دوباره خاک سرخت را

که بوی سیب سرخ می آید

از آن شش گوشه ی روشن

هواییم هواییم

هوایم کن هوایم کن

هواییم هواییم

دوباره

کربلاییم...

پ.ن: دلم خیلی تنگ شده...دلم...

پاییز ۸۸ 

كنار جوي و پاي بيد و طبع شعر و ياري خوش
معاشر دلبري شيرين و ساقي گلعذاري خوش!!! 

 ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

دریغ از آنهمه گلهای پرپر فریاد
که گوشواره گوش کر قضا کردم
همین نصیبم ازین رهگذر که در همه حال
ترا که جان مرا سوختی دعا کردم ...

فریدون مشیری
 
 .....................

پ.ن: خدایا کمکم کن/ پاییز ۸۸

أَفَغَيْرَ اللّهِ أَبْتَغِي حَكَمًا ؟؟انعام/۱۱۴

این روزها رو با همه ی سکوتش خیلی خیلی دوست دارم...

 ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

همیشه عادت کرده ایم در فراز ، در حرکت بسوی بالایی بلندی به عظمت برسیم،

بویژه وقتی عظمت خدایی است،وقتی سخن از ملکوت الهی است،و اینجا برعکس

هرچه پایین تر میروی،هرچه از بلندی فرودتر میآیی،بخدا نزدیکتر میشوی!

یعنی که در فروتنی و خشوع است که به جلال و شکوه میرسی؟

یعنی که از بندگی به بلندی؟ یعنی که خدا را در آسمانها و ماوراء مجوی،در همین خاک،

در همین زمین پست، میتوانی او را بیابی،باید درست دیدن بیاموزی...

کعبه نزدیک است

کعبه نزدیک است...

پاییز ۸۸

وَاسْأَلُواْ اللّهَ مِن فَضْلِهِ إِنَّ اللّهَ كَانَ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيمًا ...نساء آیه ۳۲

اصلا تو بگو میشه در مورده اون روزها حرفی زد که درک کنیم

اونم یه ذره!

که یه روزی چه خبر بوده...

نه بگو!

میشه با چهار تا قطره ی اشک و یه بیت شعر قشنگ ...

اصلا حرفی هم داری بزنی؟؟

نچ!

.

.

شهادت

خدا را گفتن است؟

یا خد را دیدن؟

یا خدا را نشان دادن؟

 ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

انار اما، خون است
خون قدسی ِ ملکوت،
خون زمین است
مجروح از سوزن سیلاب‌ها،
خون تند ِ بادهاست که می‌آیند
از قله‌ی سختی که بر آن چنگ درافکنده‌اند،
خون اقیانوس ِ برآسوده و
خون دریاچه‌ی خفته.
ماقبل تاریخ ِ خونی که در رگ ما جاری‌ست ...

 و عنده مفاتح الغیب...

فَلَمَّا أَن جَاء الْبَشِيرُ أَلْقَاهُ عَلَى وَجْهِهِ فَارْتَدَّ بَصِيرًا

 قَالَ أَلَمْ أَقُل لَّكُمْ إِنِّي أَعْلَمُ مِنَ اللّهِ مَا لاَ تَعْلَمُونَ

قَالُواْ يَا أَبَانَا اسْتَغْفِرْ لَنَا ذُنُوبَنَا إِنَّا كُنَّا خَاطِئِينَ 

 قَالَ سَوْفَ أَسْتَغْفِرُ لَكُمْ رَبِّيَ إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ  

سوره ی یوسف

 ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ